Üşüyordu!  Yoldan geçen insanları izleyerek, hikayeler uydurarak soğuğu unutmaya çalışıyordu. Çok kalabalık değildi o gün Arbatskaya. Oysa her gün onlarca insan geçerdi önünden...kimisi durur satmak istediği dergiden satın alırdı. Karşısında Michael Jackson kılıklı çocuk da insanları bekliyordu dans edip para toplamak için. Şişeyi ağzına götürdüğünde içinin boş olduğunu bilse de bir damla daha şarap kalmış olduğuna inanmak istiyordu. Tüm yaşadıklarının geçici olduğuna inanmak istediği gibi...

Geçmişe döndü...Rublenin büyük devalüasyonundan önce başarılı bir cerrahtı...nasıl sokağa düştüğünü hatırlamak istemedi..çok zengindi..Karısını kaybetmeden önce çocukları evden ayrılmışlardı. Kalsalardı farklı olur muydu? Bilmiyordu. Demir Perde kalktığında herkes sevinmişti, oysa Vladimir üm servetini kaybetmişti. Arkadaşları gelirdi bazen. Eskinin ünlü cerrahı sokaklara düşmüştü...Onu tanısınlar istemezdi hiç...Arkadaşları da yardımcı olduklarını sanırdı iki lokma ekmekle...vermesinler daha iyiydi...Turistler gelirdi, onlarla konuşurdu...Türklerle karşılaşmıştı bir kere...neden şaşırmışlardı ki Nazım Hikmet’i, Atatürk’ü ve Türkiye tarihini bilmesine. Kaç sene olmuştu kitap okumayalı? Çok! Okumak istemiyordu artık, sadece içmek istiyordu...içmek, uyuşmak, düşünmemek...Hava iyice soğumaya başlamıştı. Günlerdir kendini ısıtacak bir şey içememişti. Yemek de yememişti, ama önemli değildi. Soğuğu düşününce ürperdi, gözleri kapanmaya başladığında ise şaşırdı. Hiç uyuyamazdı soğukta ve kalabalıkta...oysa bugün uykusu gelmişti, ve üşüyordu. Gözlerini kapadı.

Ben kendim bile beğenmedim ya öyküyü, yorum yazmanıza hiç gerek yok :)

Benim kelimeler de şöyle olsun:

anne, yorgan, dünya